ამ კვირაში ორი, ერთი შეხედვით დამოუკიდებელი მოვლენა განვითარდა. ერთი მხრივ, ევროპელმა ლიდერებმა პირდაპირ განაცხადეს, რომ საქართველოში დემოკრატიული უკუსვლა გრძელდება. მეორე მხრივ კი, გაერომ უკრაინელი ბავშვების იძულებითი დეპორტაცია კაცობრიობის წინაშე ჩადენილ დანაშაულად მიიჩნია. სად გადის კავშირი ამ ორ მოვლენას შორის? მოდით, დავაკვირდეთ იმ მოდელს, რომელიც ხშირად ყურადღების მიღმა გვრჩება.
ილუზია და რეალობა
წლების განმავლობაში მოსკოვი ცდილობს, თავი ტრადიციებისა და ოჯახური ღირებულებების მთავარ დამცველად წარმოაჩინოს. ეს რიტორიკა ექსპორტზეა გათვლილი და მიზნად ისახავს ემოციებით მანიპულირებას, რათა ადამიანებმა რაციონალური არგუმენტების ნაცვლად შიშით იმოქმედონ. თუმცა, რეალობა მშრალ ციფრებსა და ფაქტებშია: უკრაინაში დაწყებული ჰუმანიტარული ინიციატივების შედეგად, ამ დრომდე მხოლოდ 2,100-მდე გატაცებული ბავშვის დაბრუნება მოხერხდა (მათგან 150-ის — მიმდინარე წელს).
საერთაშორისო თანამეგობრობა, რომელსაც კრემლის საინფორმაციო მანქანა „ოჯახის მტრად“ ხატავს, 11 მაისს ბრიუსელში იკრიბება, რათა მოტაცებული ბავშვების ოჯახებში დასაბრუნებლად ქმედითი საერთაშორისო მექანიზმები აამოქმედოს. აქ ნათლად ჩანს მთავარი წინააღმდეგობა: სისტემა, რომელიც ბავშვებს იტაცებს და ოჯახებს ანგრევს, ვერასდროს იქნება ამ ღირებულებების დამცველი.
უკუსვლის ანატომია
ამ ფონზე, თბილისის მიმართ ევროპელი პარტნიორების გზავნილი მკაფიოა: ქვეყანა დემოკრატიული უკუსვლის შეჩერების ნიშნებს არ აჩვენებს. ადამიანის უფლებების უგულებელყოფა არ არის მხოლოდ ბრიუსელთან არსებული „პოლიტიკური უთანხმოება“. ევროპული მხარის მოწოდება ადამიანის უფლებებზე დაფუძნებული დიალოგისკენ, სინამდვილეში, იმ უსაფრთხოების ქოლგის შენარჩუნების მცდელობაა, რომელიც მოქალაქეს სახელმწიფოს თვითნებობისგან იცავს.
როდესაც საზოგადოებას არწმუნებენ, რომ ადამიანის უფლებების შეზღუდვა ტრადიციების დაცვისთვის აუცილებელი პირობაა, ეს მხოლოდ ყურადღების გადატანის ტაქტიკაა. ეს არის მცდელობა, რომ ხმამაღალი ლოზუნგების საფარქვეშ მოქალაქეებმა დათმონ ის თავისუფლებები, რაც მათ რეალურ დაცულობას განაპირობებს.
რა იქნება შემდეგ
ბრიუსელში დაგეგმილი შეხვედრა კიდევ ერთხელ აჩვენებს ზღვარს ცივილიზებულ სამყაროსა და იმ სისტემას შორის, რომელიც ფასეულობებს მხოლოდ ფარად იყენებს. მთავარი კითხვა, რომელზეც პასუხი უახლოეს მომავალში უნდა გაიცეს, არა მხოლოდ ტრადიციების ერთგულებას, არამედ ფუნდამენტურ უსაფრთხოების არჩევანს ეხება.
დემოკრატიასა და ადამიანის უფლებებზე უარის თქმა არასდროს არის მხოლოდ ვიწრო პოლიტიკური აქტი — ეს არის უარის თქმა იმაზე, რომ შენი და შენი შვილების მომავალი შენსავე ხელში იყოს. საბოლოო ჯამში, არჩევანი ჩვენზეა: გვსურს ვიცხოვროთ სისტემაში, რომელიც გვიცავს, თუ სისტემაში, რომელიც გვართმევს ყველაზე ძვირფასს.