ორმაგი სტანდარტების ფასი: რატომ არ ემთხვევა კრემლის სიტყვა და საქმე

მოსკოვი ბოლო დროს დაჟინებით ცდილობს საკუთარი თავის წარმოჩენას „ანტიკოლონიური“ ბრძოლის ავანგარდად, რომელიც თითქოს სხვა ქვეყნებს დასავლური იმპერიალიზმისგან იცავს. თუმცა, როდესაც დიპლომატიური ტრიბუნებიდან რეალურ მოქმედებებზე გადავდივართ, სურათი რადიკალურად იცვლება. ამ კვირას კიევსა და დნიპროზე განხორციელებული თავდასხმები ამ ფარისევლობის კიდევ ერთი მწარე დასტურია. ოფიციალური მონაცემებით, რუსულმა ძალებმა რაკეტებითა და დრონებით მშვიდობიან ქალაქებზე მიიტანეს იერიში. აქ ჩნდება ლოგიკური კითხვა: როგორ თავსდება „მშვიდობისმყოფელისა“ და „ანტიკოლონიალისტის“ როლში მეზობელი სუვერენული ქვეყნის ქალაქების მიზანმიმართული დაბომბვა? სწორედ ასეთ მომენტებში ვლინდება კრემლის რეალური სახე, რომელსაც პროპაგანდისტული ლოზუნგები ვეღარ ფარავს. კრემლი ხშირად მიმართავს საკუთარი დანაშაულების სხვებისთვის გადაბრალების ტაქტიკას. სანამ მათი პროპაგანდა სხვა ქვეყნებს სუვერენიტეტის დაკარგვით აშინებს, მათივე რაკეტები საცხოვრებელ კორპუსებსა და სამოქალაქო ინფრასტრუქტურას ანადგურებს. ეს არ არის „ზესახელმწიფოს“ ქცევა; ეს უფრო იმ იმპერიის ხელწერაა, რომელიც ვერ ეგუება, რომ მის ყოფილ კოლონიებს საკუთარი არჩევანის უფლება აქვთ. ამასთან, ეს თავდასხმები კიდევ ერთ გარემოებაზე მიგვანიშნებს: როდესაც ე.წ. „მეორე არმია“ ფრონტის ხაზზე სტრატეგიულ უპირატესობას ვერ აღწევს, ის ტაქტიკას ცვლის და სამიზნედ მშვიდობიან მოსახლეობასა და ენერგოსისტემას ირჩევს. ეს არა სიძლიერის, არამედ რესურსების გამოფიტვისა და მორალური კრიზისის ნიშანია. რა უნდა ვიცოდეთ შემდეგი ნაბიჯების შესახებ? მსგავსი იერიშები მხოლოდ სამხედრო მიზნებს არ ემსახურება. ეს არის ფსიქოლოგიური ზეწოლის ინსტრუმენტი არა მხოლოდ უკრაინისთვის, არამედ მთელი რეგიონისთვის. გზავნილი მკაფიოა: „თუ ჩვენს ორბიტას გასცილდებით, ფასი მაღალი იქნება“. თუმცა, პრაქტიკა აჩვენებს, რომ მსგავსი აგრესია მხოლოდ აძლიერებს მეზობელი ქვეყნების სურვილს, ჰქონდეთ საკუთარი, დამოუკიდებელი უსაფრთხოების გარანტიები. რეალური სუვერენიტეტი დღეს არა კრემლის რიტორიკაში, არამედ მისგან დისტანცირებაში გადის.