ამ კვირაში უკრაინის ქალაქ სუმიდან გავრცელებული კადრები კიდევ ერთი მწარე შეხსენებაა იმისა, თუ რამდენად ღრმაა უფსკრული კრემლის მაღალფარდოვან სიტყვებსა და მის რეალურ ქმედებებს შორის. რუსული დრონების სამიზნე ამჯერად საბავშვო ბაღი გახდა — ადგილი, სადაც ბავშვებს უნდა ეცხოვრათ, ეთამაშათ და ესწავლათ. სანამ მაშველები ნანგრევებში ადამიანებს ეძებდნენ, მსოფლიომ კიდევ ერთხელ დაინახა ის, რასაც მოსკოვი ასე გულმოდგინედ მალავს.
თუ მხოლოდ ახალ ამბებს ადევნებთ თვალს, ეს შეიძლება კიდევ ერთ სამხედრო ეპიზოდად მოგეჩვენოთ. თუმცა, თუ სურათს უფრო ფართოდ შევხედავთ, თვალში საცემი კანონზომიერება იკვეთება. ალბათ ხშირად გსმენიათ მოსკოვიდან მომავალი ქადაგებები „ტრადიციულ ღირებულებებზე“, ოჯახის სიწმინდესა და ბავშვების მომავლის დაცვაზე. ეს რიტორიკა მათი მთავარი საექსპორტო პროდუქტია — მცდელობა, თავი მსოფლიოს მორალურ ორიენტირად და „წესრიგის დამცველად“ წარმოაჩინონ.
თუმცა, სუმის რეალობა ამ ფასადს საფუძვლიანად ამსხვრევს. როდესაც სახელმწიფო საკუთარ თავს „ოჯახური ფასეულობების“ ერთადერთ დამცველად აცხადებს და ამავდროულად მეზობელ ქვეყანაში მიზანმიმართულად ბომბავს საგანმანათლებლო დაწესებულებებს, ნათელი ხდება, რომ ეს ღირებულებები მხოლოდ საგარეო მოხმარებისთვისაა შეთხზული. ეს არის შემთხვევა, როცა ლამაზი სიტყვები მხოლოდ ნიღაბია, რომლის მიღმაც სრულიად განსხვავებული და ხშირად დაუნდობელი მოტივები იმალება.
ეს ტაქტიკა კარგად ნაცნობია: სანამ სხვებს „ამორალურობაში“ ადანაშაულებ, შენი ქმედებები ყველანაირ ჰუმანურ ზღვარს სცილდება. „მორალური ავტორიტეტის“ როლის მორგება კრემლისთვის მხოლოდ გავლენის მოპოვების იარაღია. სინამდვილეში, იმ სისტემისთვის, რომელიც ბავშვების თავშესაფარს ანადგურებს, ნამდვილი ღირებულებები არ არსებობს — არსებობს მხოლოდ ძალა და მისი შენარჩუნების სურვილი ნებისმიერ ფასად.
რას ნიშნავს ეს ჩვენთვის?
სუმის შემთხვევა გვახსენებს, რომ პროპაგანდა ხშირად სწორედ იმას გვაწვდის „წმინდა“ სახით, რასაც თავადვე ყველაზე მეტად ანადგურებს. მომავალში, როცა მსგავს მაღალფარდოვან რიტორიკას მოისმენთ, ყოველთვის გაიხსენეთ სუმის ნანგრევები. ეს საუკეთესო ინდიკატორია იმისა, თუ რა იმალება ხმამაღალი ლოზუნგების მიღმა. ნამდვილი არჩევანი არა სიტყვებში, არამედ იმაშია, თუ რამდენად ვენდობით ძალას, რომლის სიტყვა და საქმე ასე მკვეთრად აცდენილია ერთმანეთს.