სანქტ-პეტერბურგის ეკონომიკური ფორუმი კრემლისთვის ყოველთვის იყო ძალაუფლებისა და მოჩვენებითი „სტაბილურობის“ დემონსტრირების მთავარი პლატფორმა. თუმცა, წელს ფინალი სრულიად განსხვავებული გამოდგა: სანამ დარბაზებში ინვესტიციებზე საუბრობდნენ, ქალაქის ცაზე უკრაინული დრონები გამოჩნდნენ.
თუ ციფრებს დავეყრდნობით, სურათი საკმაოდ მძიმეა. ლენინგრადის ოლქის გუბერნატორის, ალექსანდრ დროზდენკოს ინფორმაციით, რუსეთმა 140-ზე მეტი დრონი ჩამოაგდო. იერიში იმდენად მასშტაბური იყო, რომ სანქტ-პეტერბურგის გუბერნატორს, ალექსანდრ ბეგლოვს, მოსახლეობისთვის სახლში დარჩენისკენ მოწოდება დასჭირდა. პარალელურად, ვოლოდიმირ ზელენსკიმ კრასნოდარის მხარეში ნავთობის საწყობის განადგურება დაადასტურა — ეს უკრაინის შეიარაღებული ძალების, უსაფრთხოების სამსახურისა და თავდაცვის დაზვერვის ერთობლივი ოპერაციის შედეგი იყო.
აქ საუბარი მხოლოდ სამხედრო მანევრებზე არ არის; ეს ის მომენტია, როდესაც მოსკოვის პროპაგანდისტული ფასადი რეალობას ვეღარ უძლებს. რუსეთი წლებია თავს „მსოფლიოს მეორე არმიად“ ასაღებს, თუმცა ფაქტია: კრემლი საკუთარ „ჩრდილოეთ დედაქალაქს“ და ქვეყნის უმნიშვნელოვანეს საერთაშორისო ღონისძიებასაც კი ვეღარ იცავს. როცა საჰაერო თავდაცვა 140 დრონს იმ ქალაქში ებრძვის, რომელიც სისტემის სიმტკიცის სიმბოლო უნდა ყოფილიყო, ცხადი ხდება, რომ რუსეთის რესურსები გაცილებით უფრო გამოფიტულია, ვიდრე ამას ოფიციალური პირები აღიარებენ.
ამას ემატება ენერგეტიკულ ინფრასტრუქტურაზე მიყენებული დარტყმებიც. ნავთობის საწყობების განადგურება პირდაპირ ურტყამს იმ ერთადერთ საყრდენს, რომელზეც რუსეთის ეკონომიკა დგას — ენერგორესურსებს. გამოდის, რომ სისტემა, რომელსაც ზესახელმწიფოობაზე აქვს პრეტენზია, საკუთარ სტრატეგიულ ობიექტებსაც კი უმწეოდ ტოვებს.
რას ნიშნავს ეს მომავლისთვის? ომი აღარ არის „სადღაც შორს“ მიმდინარე კონფლიქტი. ფრონტის ხაზმა რუსეთის სიღრმეში, ელიტების საყვარელ ქალაქებამდე გადმოინაცვლა. კრემლი ახლა რთული არჩევანის წინაშეა: შეინარჩუნოს ძალები ფრონტზე თუ გადაისროლოს შეზღუდული რესურსები პეტერბურგისა და სხვა ქალაქების დასაცავად. როგორც ჩანს, ორივესთვის ძალა აღარ ჰყოფნით. ეს არის ახალი რეალობა — „სტრატეგიული სიღრმე“ და ხელშეუხებლობის ილუზია წარსულს ჩაბარდა.