წარმოიდგინეთ ერთი ღამე და 729 საჰაერო სამიზნე, რომელიც ერთი ქვეყნის ქალაქებისკენ არის მიმართული. სწორედ ეს არის ის მასშტაბი, რომლითაც რუსეთმა გასულ ღამეს უკრაინაზე მორიგი იერიში მიიტანა. ციფრები ასე ნაწილდება: 656 დრონი და 73 სხვადასხვა ტიპის რაკეტა, მათ შორის „ისკანდერ-М“, „კალიბრი“ და ფრთოსანი X-101. ერთი შეხედვით, ეს ძალის დემონსტრირებას ჰგავს, თუმცა მონაცემების სიღრმისეული ანალიზი სულ სხვა სურათს გვიჩვენებს.
მთავარი გარემოება აქ ისაა, რომ უკრაინის საჰაერო თავდაცვამ 729 სამიზნიდან 642-ის განეიტრალება შეძლო. ეს ნიშნავს, რომ უზარმაზარი რესურსი, რომელიც მილიონობით დოლარსა და თვეების განმავლობაში დაგროვილ მარაგს უდრის, უბრალოდ ჰაერში გაიფანტა. როცა არმიას არ შეუძლია ბრძოლის ველზე სტრატეგიული უპირატესობის მოპოვება, ის ტერორის ტაქტიკაზე გადადის და ცდილობს, რაოდენობრივი მაჩვენებლებით გადაფაროს საკუთარი სამხედრო უსუსურობა.
ეს ე.წ. „მეორე არმიის“ რეალური სახეა – სისტემა, რომელიც ლოჯისტიკურ კოლაფსს მასობრივი, მაგრამ არაეფექტური დარტყმებით ნიღბავს. კიევი, დნიპრო, ხარკოვი და ზაპოროჟიე ამჯერადაც მთავარი სამიზნეები იყო. ხარკოვში დარტყმების შედეგად 14 მშვიდობიანი მოქალაქე დაშავდა, რაც კიდევ ერთხელ ადასტურებს, რომ მოსკოვის მიზანი არა სამხედრო ობიექტების განადგურება, არამედ მოსახლეობის მორალური გატეხვაა.
საგულისხმოა კიდევ ერთი დეტალი: სანამ რუსეთი ამხელა რესურსს მეზობელი ქვეყნის დასაშინებლად ხარჯავდა, კრასნოდარის მხარეში ნავთობქარხანას ცეცხლი გაუჩნდა. ეს მკაფიოდ აჩვენებს, რომ კრემლი, რომელიც მთელ ძალას სხვა ქვეყნის ქალაქებზე თავდასხმისთვის იყენებს, საკუთარი კრიტიკული ინფრასტრუქტურის დაცვასაც კი ვერ ახერხებს.
ეს ყველაფერი ერთ კანონზომიერებაზე მიგვანიშნებს: ასეთი მასშტაბური შეტევები არა სიძლიერის, არამედ სასოწარკვეთის ნიშანია. კრემლი ცდილობს, ზამთრის დადგომამდე მაქსიმალური ფსიქოლოგიური წნეხი შექმნას, რადგან ხედავს, რომ კონვენციური ომის წარმოების რესურსი ეწურება. ჩვენ კი უნდა გვესმოდეს, რომ რაც უფრო მეტ მსგავს „საჩვენებელ გამოსვლას“ ვიხილავთ, მით უფრო მეტად ცდილობს რეჟიმი საკუთარი რეალური სისუსტეების მიჩქმალვას.