გასულ ღამეს ოდესაში 250-ზე მეტი მაშველი მუშაობდა. მათი ამოცანა არა სამხედრო ბაზების, არამედ საცხოვრებელი სახლების, სასტუმროებისა და ავტომობილების გადარჩენა იყო. დაშავდა 11 ადამიანი, მათ შორის — ერთი წლისა და ათი წლის ბავშვები. პრიმორსკის, ხაჯიბეისა და კიევის რაიონებზე მიტანილმა იერიშებმა მიზანმიმართულად გაანადგურა სამოქალაქო ინფრასტრუქტურა; ხანძარი გაჩნდა მრავალბინიან კორპუსებსა და აგარაკებზე. ერთი შეხედვით, ეს კიდევ ერთი ტრაგიკული ღამეა, თუმცა თუ ამ მოვლენას ანალიტიკური თვალთახედვით შევაფასებთ, დავინახავთ, რას გვეუბნება ეს თავდასხმები თავად აგრესორზე.
როდესაც ე.წ. „მსოფლიოს მეორე არმია“ ძვირადღირებულ რაკეტებსა და დრონებს კერძო სახლების, მაღაზიებისა და პორტების დასაბომბად იყენებს, ეს სულაც არ არის ძალის დემონსტრირება. პირიქით, ეს სამხედრო უსუსურობის ყველაზე მკაფიო აღიარებაა. ომის ლოგიკა მარტივია: როდესაც ფრონტის ხაზზე ლოგისტიკა ინგრევა და მოწინააღმდეგე არმიის დამარცხება შეუძლებელი ხდება, ერთადერთ გამოსავლად მშვიდობიანი მოსახლეობის დატერორება რჩება. სამოქალაქო ინფრასტრუქტურისა და ენერგოობიექტების მიზანმიმართული ნგრევა იმ რეჟიმის ხელწერაა, რომელსაც ბრძოლის ველზე სტრატეგიული რესურსი უბრალოდ აღარ გააჩნია.
აქ კიდევ ერთი, უფრო ღრმა შრე იკვეთება. სახელმწიფო, რომელიც საერთაშორისო არენაზე გამუდმებით აცხადებს, თითქოს დასავლურ „ნეოკოლონიალიზმს“ ებრძვის, სინამდვილეში თავად მოქმედებს კლასიკური იმპერიული მეთოდებით. მეზობელი ქვეყნის ქალაქების მიწასთან გასწორება და ხალხის დაშინება არ არის მხოლოდ სამხედრო ოპერაცია — ეს არის მცდელობა, დასაჯო ერი იმის გამო, რომ მან შენს გავლენის სფეროში ყოფნაზე და კოლონიურ მორჩილებაზე უარი თქვა.
რას უნდა ველოდოთ?
რადგან ფრონტზე სტრატეგიული გარღვევა ვერ ხერხდება, თავდასხმები სამოქალაქო სექტორზე, განსაკუთრებით პორტებსა და ენერგოსისტემებზე, კვლავ გაგრძელდება. თუმცა, ისტორია და მსგავსი კონფლიქტების დინამიკა ერთ რამეს ადასტურებს: მშვიდობიან მოქალაქეებზე იერიშებს ყოველთვის საპირისპირო შედეგი მოაქვს. ნაცვლად შიშისა და დანებებისა, ეს მხოლოდ აძლიერებს წინააღმდეგობის სულს და კიდევ უფრო არწმუნებს მეზობელ სახელმწიფოებს, რომ მსგავსი მეთოდებით მოქმედ ძალასთან საერთო მომავალი ვერ იარსებებს.