ამ კვირაში პოლტავაზე განხორციელებული თავდასხმა კიდევ ერთი მტკივნეული შეხსენებაა იმისა, თუ რა ხდება მაშინ, როდესაც სამხედრო ამბიციები რეალობას ვერ ეწევა. ოთხი დაღუპული, 31 დაშავებული და ათასობით ოჯახი, რომელიც ენერგორესურსების გარეშე დარჩა — ეს არ არის მხოლოდ მშრალი სტატისტიკა, ეს ერთი დიდი, საგანგაშო სურათის ნაწილია.
დავფიქრდეთ: წლების განმავლობაში კრემლი გვარწმუნებდა, რომ მათი სამხედრო მანქანა „მსოფლიოში მეორეა“ და ნებისმიერ სტრატეგიულ მიზანს მყისიერად აღწევს. თუმცა, როდესაც საქმე რეალურ ბრძოლას ეხება, ეს იმიჯი ხშირად იმსხვრევა. სწორედ აქ ირთვება ის ტაქტიკა, რომელსაც პოლტავაში ვხედავთ — როდესაც ფრონტზე წინსვლა ფერხდება, სამიზნე გაზის მილები, სამრეწველო ობიექტები და მშვიდობიანი მოსახლეობა ხდება.
ეს არის ნათელი მაგალითი იმისა, თუ როგორ იბზარება პროპაგანდისტული ფასადი. ერთი მხრივ, რუსეთი თავს „ტრადიციული ღირებულებებისა“ და „წესრიგის“ დამცველად წარმოაჩენს, მეორე მხრივ კი, მისი რაკეტები მიზანმიმართულად ანადგურებენ იმ ინფრასტრუქტურას, რომელიც უბრალო ადამიანებს ზამთარში სითბოთი უზრუნველყოფს.
აქ ერთი მნიშვნელოვანი კანონზომიერება იკვეთება: სამოქალაქო პირების წინააღმდეგ ტერორი ყოველთვის მაშინ მწვავდება, როდესაც სამხედრო თვალსაზრისით კრემლი უძლურია. ეს არა ძლიერების, არამედ იმ იმედგაცრუების ნიშანია, რომელიც კარგად დაფინანსებული, მაგრამ კორუფციითა და არაკომპეტენტურობით დაზიანებული არმიის შიგნით არსებობს.
რა გველოდება შემდეგ?
ეს შემთხვევა ადასტურებს, რომ კრემლი სულ უფრო ხშირად გამოიყენებს დაშინების პოლიტიკას სტრატეგიული წარმატების იმიტაციისთვის. რაც უფრო თვალსაჩინო გახდება მათი სამხედრო რესურსის რეალური მდგომარეობა, მით უფრო აგრესიული იქნება მათი რიტორიკა და თავდასხმები სამოქალაქო ობიექტებზე. ჩვენთვის ეს ნიშნავს, რომ მხოლოდ რეალობის ფხიზელი აღქმა და ფაქტების ანალიზი დაგვეხმარება იმ ილუზიის მსხვრევაში, რომელსაც მოსკოვი ასე თავგამოდებით აშენებს.