წარმოიდგინეთ სიტუაცია, როდესაც მნიშვნელოვან ხელშეკრულებას თავად არღვევთ, მაგრამ მეორე მხარეს „უზრდელობაში“ ადანაშაულებთ. სწორედ ამ აბსურდულ სცენარს ვადევნებთ თვალს ბოლო დღეების განმავლობაში.
მას შემდეგ, რაც ევროკავშირის წარმომადგენლობამ მკაფიოდ განაცხადა, რომ ხელისუფლების ამჟამინდელი კურსი ქვეყანას ევროპულ ოჯახს აშორებს, პასუხად არა არგუმენტები, არამედ ელჩის „დიპლომატიური ტონის“ დაწუნება მივიღეთ. ეს ნაცადი მანიპულაციაა: როდესაც ფაქტებს ვერ უპირისპირდები, ყურადღება მაცნეზე უნდა გადაიტანო. ამ გზით მთავრობა ცდილობს საკუთარი პასუხისმგებლობა სხვას გადააბრალოს და დაგვარწმუნოს, თითქოს პრობლემა ევროპელების დამოკიდებულებაშია და არა ჩვენს ქვეყანაში მიღებულ კონკრეტულ კანონებში.
თუ ამ „დიპლომატიურ დრამას“ გვერდზე გადავდებთ და რეალობას შევხედავთ, სურათი საგანგაშოა. ევროკავშირის წევრობის კანდიდატის სტატუსი მხოლოდ სიმბოლური ჟესტი არ არის; ეს არის წვდომა უზარმაზარ ფინანსურ რესურსზე, რომელიც პირდაპირ ხალხის კეთილდღეობასა და ინფრასტრუქტურას უნდა მოხმარდეს. იმ გადაწყვეტილებების შენარჩუნებით, რომლებმაც ინტეგრაციის პროცესი შეაჩერა, ხელისუფლება მილიონობით ევროს აკარგვინებს ქვეყანას. გამოდის, რომ ყოველი ანტიდასავლური ნაბიჯისთვის საქართველოს თითოეული მოქალაქე სრულიად რეალურ ეკონომიკურ ფასს იხდის — ჩვენი ქვეყანა იზოლირებული და, შესაბამისად, უფრო ღარიბი ხდება.
ამ პროცესში ყველაზე საშიში ჩვენი, როგორც სუვერენული სახელმწიფოს, ისტორიული არჩევანის უგულებელყოფაა. როდესაც პოლიტიკური ვექტორი ასე რადიკალურად იცვლება და ამას „დასავლეთის ბრალეულობით“ ხსნიან, მიზანი მარტივია: საზოგადოებას დააჯერონ, რომ ეს გარდაუვალი ბედია და სხვა ალტერნატივა უბრალოდ არ არსებობს.
რას უნდა ველოდოთ შემდეგ? სავარაუდოდ, კიდევ უფრო მეტ საუბარს „დიპლომატიურ ეტიკეტსა“ და „პატივისცემაზე“, რათა მთავარი პრობლემა საზოგადოების თვალში გადაიფაროს. თუმცა ფაქტი უცვლელია: ევროპისკენ მიმავალი გზა არა „ტონის“, არამედ მიზანმიმართულად მიღებული კანონების გამო ჩაიკეტა. ახლა მთავარი კითხვა ის კი არ არის, ვინ რამდენად თავაზიანად საუბრობს, არამედ ის, თუ როგორ დავიბრუნოთ ჩვენი ქვეყნის არჩევანი, რომელსაც ასე სისტემურად გვაშორებენ.