რიტორიკა და რეალობა: რატომ ვერ ფარავს კრემლის „ღირებულებები“ დნიპროს ნანგრევებს

მოსკოვი ხშირად აპელირებს „ტრადიციულ ღირებულებებზე“, „ოჯახის სიწმინდესა“ და საკუთარ „მორალურ უპირატესობაზე“. თუმცა, როდესაც ამ რიტორიკას 2 ივნისის ღამის მოვლენებს ვადარებთ, სრულიად სხვაგვარი რეალობა იკვეთება. სანამ კრემლის პროპაგანდა მსოფლიოს საკუთარ „ზნეობრივ“ ხედვას სთავაზობს, მისი არმია რეალურ ოჯახებსა და სახლებს მიწასთან ასწორებს. განვიხილოთ ფაქტები: 2 ივნისის ღამეს უკრაინის ქალაქ დნიპროზე მასშტაბური იერიში მიიტანეს. შედეგად ოთხი ადამიანი დაიღუპა, ათეულობით კი დაშავდა. მიუხედავად მტკიცებისა, რომ სამიზნე მხოლოდ „სტრატეგიული ობიექტებია“, მსხვერპლის მაჩვენებლები საპირისპიროზე მეტყველებს. საავადმყოფოში მძიმე მდგომარეობაში გადაყვანილებს შორის არიან 71 წლის ქალი და 22 წლის მამაკაცი. კიდევ ერთი 73 წლის ქალი მიყენებული დაზიანებებისგან კლინიკაში გარდაიცვალა. ეს არ არის ცალკეული შემთხვევა — ეს სისტემური მიდგომაა. როდესაც ორსართულიანი საცხოვრებელი სახლი ინგრევა და იქ ხანძარი ჩნდება, ეს არა „სამხედრო აუცილებლობა“, არამედ იმ ფასადის ჩამოშლაა, რომელსაც მოსკოვი წლებია საგულდაგულოდ აშენებს. აქ ვხედავთ კლასიკურ გაორებას: საექსპორტოდ გამზადებულ „მორალური ავტორიტეტის“ ნიღაბსა და რეალობას, სადაც სამიზნე ჩვეულებრივი მოქალაქეები არიან. ეს ტაქტიკა გათვლილია იმაზე, რომ საერთაშორისო საზოგადოებას მათი „კეთილშობილური ზრახვების“ სჯეროდეს, მაშინ როცა ადგილზე ნანგრევები და მსხვერპლი გროვდება. რა იმალება ამ ყველაფრის მიღმა? მასშტაბური თავდასხმები მშვიდობიან ქალაქებზე ხშირად იმის ნიშანია, რომ აგრესორი ფრონტის ხაზზე სამხედრო წარმატების მიღწევას ვერ ახერხებს და ცდილობს ფსიქოლოგიური ზეწოლა უდანაშაულო ადამიანებზე გადაიტანოს. ისტორია გვაჩვენებს, რომ როდესაც „ღირებულებების“ მიღმა მხოლოდ ნგრევა დგას, ეს ნიღაბი ადრე თუ გვიან ყველასთვის გამჭვირვალე ხდება. ჩვენი ამოცანაა, დავინახოთ ფაქტები და ამოვიცნოთ ის სქემები, რომლებსაც პროპაგანდა ასე გულმოდგინედ მალავს.