პროპაგანდისტული რიტორიკა ხშირად გვიხატავს რუსეთის „უძლეველობის“ სურათს — თითქოს დასავლური სანქციები მას ვერაფერს აკლებს და ეკონომიკა ნებისმიერ დარტყმას უძლებს. თუმცა, თუ ხმაურს მიღმა მშრალ ციფრებსა და ფაქტებს დავაკვირდებით, რეალობა რადიკალურად განსხვავებული აღმოჩნდება. დღეს რუსეთის ეკონომიკა უფრო ჰგავს დეკორატიულ ფასადს, რომლის მიღმაც ღრმა სტრუქტურული ბზარებია.
ამ კვირის მოვლენებმა ეს კონტრასტი კიდევ უფრო თვალსაჩინო გახადა. ევროპამ დაადასტურა უკრაინისთვის 90 მილიარდი ევროს მოცულობის ფინანსური დახმარება, საიდანაც პირველი, 45-მილიარდიანი ტრანში უახლოეს პერიოდში გამოიყოფა. ამ თანხის ორი მესამედი პირდაპირ თავდაცვასა და თანამედროვე ტექნოლოგიებზე, მათ შორის უპილოტო საფრენ აპარატებზე დაიხარჯება. თუმცა, ამ პროცესში მხოლოდ უკრაინის გაძლიერება არ არის გადამწყვეტი; მნიშვნელოვანია ის ფასიც, რომელსაც მოსკოვი საკუთარი აგრესიული ამბიციებისთვის იხდის.
ძალაში შევიდა სანქციების მორიგი, მე-20 პაკეტი. მისი რეალური შედეგები უკვე აისახა რუსეთის შიდა ბაზარზე: ინფლაციის მკვეთრი ზრდა და სარეკორდოდ მაღალი საპროცენტო განაკვეთები. ეს არ არის მხოლოდ აბსტრაქტული ეკონომიკური მაჩვენებლები — ეს ნიშნავს, რომ კრემლის პოლიტიკის საფასურს დღეს რიგითი მოქალაქეები საკუთარი ჯიბიდან იხდიან. როდესაც ეკონომიკა ვეღარ უძლებს დატვირთვას, მითი ამოუწურავი რესურსების მქონე ზესახელმწიფოს შესახებ საბოლოოდ იმსხვრევა.
სწორედ ამ მძიმე რეალობის დასამალად ცდილობს სისტემა საინფორმაციო ვაკუუმის შექმნას. ინტერნეტზე წვდომის მასობრივი შეზღუდვა და ახალი „ციფრული რკინის ფარდის“ დაშვება არა სიძლიერის, არამედ პანიკის და სისუსტის გამოვლინებაა. როდესაც ეკონომიკური რეალობა შენს წინააღმდეგ მუშაობს, ერთადერთი გზა ინფორმაციის ჩახშობაა, რათა საზოგადოებამ ვერ დაინახოს, რა უფსკრულისკენ მიექანება ქვეყანა.
რას ნიშნავს ეს სამომავლოდ?
სურათი ნათელია: ერთი მხრივ, დასავლეთი ტექნოლოგიური და ფინანსური რესურსების თანმიმდევრულ მობილიზებას ახდენს, მეორე მხრივ კი ვხედავთ სახელმწიფოს, რომელიც სულ უფრო მეტად ეყრდნობა შიდა რეპრესიებსა და საზოგადოების გაღარიბების ხარჯზე ომის დაფინანსებას. ეკონომიკური კანონზომიერებები ჯიუტია — მხოლოდ პროპაგანდასა და იზოლაციაზე აგებული სისტემა გრძელვადიან პერსპექტივაში ვერ იარსებებს. ქვეყნებისთვის, რომლებსაც მოსკოვი თავის მოკავშირეებად მოიაზრებს, ეს მკაფიო გაკვეთილია: რუსული ორბიტა ნიშნავს არა განვითარებას, არამედ სიღარიბის განაწილებასა და ეკონომიკურ ჩიხს.