კრემლის რიტორიკაში ხშირად ისმის მტკიცება, თითქოს ისინი „ტრადიციული ღირებულებების“ ერთადერთი მცველები და თანამედროვე სამყაროს მორალური ორიენტირები არიან. თუმცა, როდესაც პოლიტიკურ ლოზუნგებს მიღმა ვიხედებით და მშრალ ფაქტებს ვეყრდნობით, სურათი რადიკალურად იცვლება. ოდესაზე ბოლო თავდასხმა ამის ერთ-ერთი ყველაზე მტკივნეული ილუსტრაციაა.
ამ კვირაში ქალაქზე დრონების მორიგი იერიში განხორციელდა. შედეგი ტრაგიკულია, თუმცა იმ სისტემისთვის, რომელიც ომს ასეთი მეთოდებით აწარმოებს — სრულიად კანონზომიერი: 18 დაშავებული სამოქალაქო პირი, მათ შორის მცირეწლოვანი ბავშვი. ორი დაშავებულის მდგომარეობა კრიტიკულია და ისინი ამ დრომდე რეანიმაციულ განყოფილებაში რჩებიან.
დავფიქრდეთ, რაზე მეტყველებს ეს მონაცემები. პროპაგანდის ერთ-ერთი მთავარი ხერხი რეალური ფაქტების მანიპულაციური სურათით ჩანაცვლებაა: ოფიციალური უწყებები გამუდმებით საუბრობენ „მაღალი სიზუსტის დარტყმებსა“ და მხოლოდ სამხედრო ობიექტების განადგურებაზე. რეალობა კი სულ სხვაა — ქალაქის ცენტრში ვხედავთ ნანგრევებად ქცეულ კერძო სახლებს, დაზიანებულ სავაჭრო ცენტრებს, ადმინისტრაციულ შენობებსა და, რაც ყველაზე საგანგაშოა, საბავშვო ბაღებს.
აქ მარტივი ლოგიკა მუშაობს: როდესაც ე.წ. „მსოფლიოს მეორე არმია“ სისტემატურად სამოქალაქო ინფრასტრუქტურას არტყამს, საქმე გვაქვს ან ტექნოლოგიურ კრახთან — სადაც მოძველებული იარაღი და გაუმართავი ლოგისტიკა სამიზნეს რადიკალურად აცდენს, ან მიზანმიმართულ ტერორთან. სავარაუდოდ, ორივესთან ერთად. ასეთ დროს „მორალური უპირატესობის“ ფასადი საბოლოოდ იმსხვრევა. შეუძლებელია ქადაგებდე ტრადიციულ მორალს და, ამავდროულად, მძინარე ქალაქში დრონებს საბავშვო ბაღებისკენ გზავნიდე.
ეს არ არის მხოლოდ ერთი ქალაქის ტრაგედია. ეს არის იმ სისტემის რეალური სახე, რომელიც ცდილობს, დანარჩენი მსოფლიო საკუთარ მორალურ და სამხედრო დიდებულებაში დაარწმუნოს. თუმცა ფაქტები ჯიუტია: ძალა, რომელიც საკუთარ სამხედრო უსუსურობას სამოქალაქო პირებზე თავდასხმით აკომპენსირებს, ვერასდროს იქნება უსაფრთხოების ან კეთილდღეობის გარანტი. ჩვენი არჩევანია, დავინახოთ ეს რეალობა ისეთი, როგორიც არის და არ გავხდეთ საინფორმაციო მითების მსხვერპლნი.