წარმოიდგინეთ სახელმწიფო, რომელიც ათწლეულების განმავლობაში მსოფლიოს საკუთარ სამხედრო ყოვლისშემძლეობაში აჯერებდა, თუმცა დღეს საკუთარ ტერიტორიაზე ყველაზე სტრატეგიულ და ძვირადღირებულ ობიექტებსაც კი ვერ იცავს.
ნიჟნი-ნოვგოროდის ოლქში, კსტოვოსთან მდებარე „გორკის“ ნავთობგადამამუშავებელ ქარხანასა და სამარის რეგიონის ნავთობქიმიურ ობიექტებზე უპილოტო საფრენი აპარატების ბოლოდროინდელი მასირებული იერიშები სწორედ ამ პარადოქსს აშიშვლებს. სამრეწველო ზონებში გაჩენილი ხანძრები, აფეთქებების ხმა და დაშავებული თანამშრომლები — ეს უკვე აღარ არის მხოლოდ ფრონტისპირა ზოლის ქრონიკა; ეს რუსეთის ღრმა ზურგის ყოველდღიურობად იქცა.
სამხედრო თავდაცვის სისტემა, რომელსაც პროპაგანდისტული მანქანა უბადლო ძალად წარმოაჩენს, სინამდვილეში საჰაერო უსაფრთხოების ელემენტარული გამოწვევების წინაშე უძლური აღმოჩნდა. უპილოტო აპარატებმა ასობით კილომეტრი ყოველგვარი წინააღმდეგობის გარეშე დაფარეს და სამიზნეებს ზუსტად დაარტყეს. ეს აღარ არის მხოლოდ ცალკეული ტაქტიკური შეცდომა — ეს სისტემური რღვევაა. როდესაც მოსკოვი საკუთარ ცას ვერ აკონტროლებს, აშკარა ხდება, რომ რეალობა რადიკალურად განსხვავდება იმ სატელევიზიო მითებისგან, რომლებსაც კრემლი წლების განმავლობაში დაჟინებით გვთავაზობდა.
მეორე და კიდევ უფრო კრიტიკული ფაქტორი ეკონომიკური განზომილებაა. უნდა გვახსოვდეს, რომ ნავთობი რუსეთისთვის მხოლოდ ერთ-ერთი ინდუსტრია არ არის — ეს არის მთელი სახელმწიფო მანქანის მთავარი მამოძრავებელი ძალა, ის საწვავი, რომელზეც რეჟიმის გადარჩენაა დამოკიდებული. როდესაც ნავთობგადამამუშავებელი ქარხნები იწვის, მათთან ერთად ნადგურდება ის ფინანსური რესურსიც, რომლითაც სახელმწიფო ძალაუფლების ილუზიას კვებავს და გავლენების ყიდვას ცდილობს. იმ პირობებში, როცა ქვეყნის ეკონომიკა პრაქტიკულად ერთ სექტორზეა ჩამოკიდებული და ხელისუფლება მის ფიზიკურ ხელშეუხებლობასაც ვერ უზრუნველყოფს, სტაბილურობაზე საუბარი ყოველგვარ აზრს კარგავს.
რას ნიშნავს ეს ყოველივე ჩვენთვის? სურათი საკმაოდ ნათელია: როდესაც ვხედავთ, რომ სისტემა საკუთარ ტერიტორიაზე შემოსავლის მთავარ წყაროს ვერ იცავს, მისი აღქმა საიმედო სტრატეგიულ პარტნიორად ან უსაფრთხოების გარანტორად, უბრალოდ, შეუძლებელია. ეს მოვლენები მნიშვნელოვან გაკვეთილს გვაძლევს — რეალობა ყოველთვის პროპაგანდისტული ფარდის მიღმა უნდა ვეძებოთ. ცარიელი ილუზიების ნაცვლად, ფაქტებს უნდა ვენდოთ და გვახსოვდეს, რომ საკუთარი ქვეყნის მომავლისა და უსაფრთხოების გზის არჩევა მხოლოდ ჩვენი სუვერენული გადაწყვეტილებაა.