წარმოიდგინეთ, რომ თქვენი ქვეყნის საჰაერო სივრცე — ერთ-ერთი მთავარი სტრატეგიული და ეკონომიკური აქტივი — უეცრად ფორმას იცვლის და იზღუდება. 16 აპრილიდან აბასთუმნის თავზე 52-კილომეტრიანი დიამეტრის მქონე საჰაერო ზონა საერთაშორისო და ადგილობრივი ავიაციისთვის დაიკეტა. ეს არ არის უბრალოდ წერტილი რუკაზე; ეს არის სივრცე, სადაც ევროპასა და აზიას შორის მოძრავი ათეულობით სამგზავრო თუ სატვირთო ხომალდი გადის. ერთი შეხედვით, ეს ლოკალური გადაწყვეტილებაა, თუმცა რეალურად ის კარგად აჩვენებს, თუ როგორ და ვის სასარგებლოდ განკარგავს სახელმწიფო თავის სუვერენულ რესურსებს.
ოფიციალური ვერსია კეთილშობილურად ჟღერს: აბასთუმნის ასტროფიზიკურ ობსერვატორიას დაკვირვებისთვის „გამჭვირვალე ცა“ სჭირდება. თუმცა, აქ ერთი საინტერესო დეტალი იკვეთება — როდესაც ჟურნალისტებმა ობსერვატორიის დირექტორს ამის შესახებ ჰკითხეს, აღმოჩნდა, რომ მან სახელმწიფოს მიერ მათი „თხოვნის“ დაკმაყოფილების შესახებ თავად მედიისგან შეიტყო. სამაგიეროდ, ფრენების აკრძალვას აქვს ერთი ძალიან სპეციფიკური გამონაკლისი: გადაადგილება დასაშვებია იმ ხომალდებისთვის, რომლებიც უშუალოდ აბასთუმანში ეშვებიან ან იქიდან ფრინდებიან. შემთხვევითი არ არის, რომ ამ ტერიტორიაზე ერთადერთ მოქმედ შვეულმფრენის დასაჯდომ მოედანს ბიძინა ივანიშვილი ფლობს, რომლის რეზიდენციაც სწორედ იქ მდებარეობს.
ახლა შევხედოთ რიცხვებს და ეკონომიკურ ლოგიკას. საჰაერო სივრცის ჩაკეტვა ავტომატურად ნიშნავს მარშრუტების დაგრძელებას. ყოველი დამატებითი კილომეტრი კი ზედმეტი საწვავი და გახანგრძლივებული ფრენის დროა. ავიაკომპანიებისთვის ეს პირდაპირი ფინანსური ზარალია. როცა ხარჯები იზრდება, კომპანიები იძულებულნი ხდებიან ან ბილეთის ფასი გაზარდონ, რაც ჩვენი მოქალაქეების ჯიბეზე აისახება, ან საერთოდ თქვან უარი საქართველოს სატრანზიტო სივრცეზე და ალტერნატიული გზები ეძებონ. ეს ქვეყნის საავიაციო პოტენციალის დასუსტებისა და ეკონომიკური იზოლაციის მარტივი რეცეპტია.
საბოლოო ჯამში, ეს საკითხი მხოლოდ ასტრონომიას ან ავიაციას არ ეხება — ეს ეროვნული პრიორიტეტების საკითხია. ვის ინტერესებს ემსახურება სახელმწიფოს ინფრასტრუქტურა? დამოუკიდებელი და სუვერენული ქვეყანა თავის გეოგრაფიულ უპირატესობას ეკონომიკის გასაძლიერებლად და გლობალურ ქსელში სრულფასოვანი ინტეგრაციისთვის იყენებს. როდესაც საერთაშორისო საავიაციო ტრასებს ერთი კონკრეტული მამულის სიმშვიდის გამო ვცვლით, ამით ჩვენს ეროვნულ ინტერესებს ვთმობთ.
საქართველოს ცა, ისევე როგორც მისი მიწა, ხალხის საკუთრებაა. მისი განკარგვა საზოგადოებრივი კეთილდღეობის გათვალისწინებით უნდა ხდებოდეს და არა ცალკეული პირების კომფორტის უზრუნველსაყოფად. დროა გავაცნობიეროთ, რომ ქვეყნის რესურსების მართვა ჩვენი სუვერენული უფლებაა და სწორედ საზოგადოებამ უნდა განსაზღვროს, რა არის სახელმწიფოსთვის ნამდვილი პრიორიტეტი.