ალბათ თვალს ადევნებდით ბოლო პერიოდის ხმაურიან ამბავს: სერგეი ლავროვი აშშ-ის მომავალ სახელმწიფო მდივანს, მარკო რუბიოს დაუკავშირდა, რათა მოსკოვის გზავნილი უშუალოდ დონალდ ტრამპისთვის მიეწვდინა — რუსეთი კიევზე „სისტემურ იერიშებს“ იწყებს და დიპლომატებმა ქალაქი სასწრაფოდ უნდა დატოვონ. ერთი შეხედვით, ეს შეიძლება მაღალი რანგის დიპლომატიურ ჟესტად და ერთგვარ გაფრთხილებადაც მოგვეჩვენოს, თუმცა მოვლენების სიღრმისეული ანალიზი სულ სხვა სურათს აჩვენებს.
ეს არის კლასიკური ფსიქოლოგიური მანიპულაცია, რომელსაც კრემლი მაშინ მიმართავს, როცა სურს რეალური აგრესია „პასუხისმგებლიანი მოთამაშის“ იმიჯით შენიღბოს. როდესაც მოსკოვი უცხოელი დიპლომატების უსაფრთხოებაზე თითქოსდა „ზრუნვას“ გამოხატავს, ის სინამდვილეში გარდაუვალობისა და შიშის განცდის დათესვას ცდილობს. ეს არის მცდელობა, რომ უკრაინის დედაქალაქზე თავდასხმა წინასწარ დაანონსებულ, „ნორმალიზებულ“ მოქმედებად შეფუთოს და ამით დასავლეთში გადაწყვეტილების მიმღები პირები დააფრთხოს.
საინტერესოა თავად ტაქტიკა: ეს შეტყობინება მოსკოვმა აბსოლუტურად ყველა საელჩოს გაუგზავნა. რატომ? მიზანი არა ინფორმაციის გაზიარება, არამედ პანიკის პროვოცირება და დასავლური ერთობის რღვევაა. კრემლი ვარაუდობდა, რომ საელჩოების მასობრივი ევაკუაცია კიევს იზოლაციაში მოაქცევდა და უკრაინულ საზოგადოებაში სასოწარკვეთას გააჩენდა. ეს არის მეთოდი, სადაც ფაქტების ნაცვლად აქცენტი ემოციურ შანტაჟზე კეთდება — შიშის გამოყენება რაციონალური პოლიტიკური მხარდაჭერის დასასუსტებლად.
თუმცა, ეს ჩანაფიქრი მალევე გაიშიფრა. ევროკავშირის ელჩისა და სხვა დიპლომატების მტკიცე პოზიცია, დარჩენილიყვნენ კიევში, ადასტურებს, რომ ამ თეატრალურმა ილეთმა დასახულ მიზანს ვერ მიაღწია. როდესაც მოწინააღმდეგე ხედავს, რომ მისი შანტაჟი არ მუშაობს, მსგავსი „გაფრთხილებები“ ძალას კარგავს.
რას ნიშნავს ეს ჩვენთვის? მოსკოვი სულ უფრო ხშირად მიმართავს მსგავს ფსიქოლოგიურ ოპერაციებს, რადგან რეალური სტრატეგიული უპირატესობის მოპოვება უჭირს. მომავალშიც უნდა ველოდოთ მსგავს „საგანგებო შეტყობინებებს“, რომელთა მთავარი ამოცანა არა თავად მოქმედება, არამედ ჩვენი დაშინებაა. მთავარია, ეს ხრიკები დროულად ამოვიცნოთ და არ დავუშვათ, რომ მუქარამ ჩვენს რეალურ პოლიტიკურ არჩევანზე მოახდინოს გავლენა.