წარმოიდგინეთ პრივილეგია, რომელსაც წლების განმავლობაში შევეჩვიეთ და ბუნებრივ მოცემულობად მივიღეთ — ევროპაში თავისუფლად გადაადგილება. ბოლო დღეების განმავლობაში ბრიუსელიდან მომავალი სიგნალები მიანიშნებს, რომ ეს თავისუფლება შესაძლოა კითხვის ნიშნის ქვეშ დადგეს. საქმე ისაა, რომ საქართველო შესაძლოა გახდეს ერთგვარი „სატესტო პრეცედენტი“ ევროკავშირისთვის, რათა პირველად აამოქმედოს უვიზო მიმოსვლის შეჩერების მექანიზმი.
მოდით, ემოციების გარეშე შევხედოთ რეალობას. ბრიუსელში მიიჩნევენ, რომ ბოლო ექვსი თვის განმავლობაში ქვეყანას ნაკისრი ვალდებულებების შესასრულებლად პრაქტიკულად არაფერი გაუკეთებია. ივნისის შუა რიცხვებში გამართული შეხვედრა ერთგვარი „ბოლო გაფრთხილება“ აღმოჩნდა. თუ აქამდე უვიზო რეჟიმის გაუქმება შორეულ თეორიად გვეჩვენებოდა, დღეს ის სრულიად რეალური დღის წესრიგის ნაწილია.
აქ ვხვდებით იმას, რასაც ანტიდასავლური რიტორიკის საფასური შეიძლება ვუწოდოთ. სანამ პოლიტიკური განცხადებები „სუვერენიტეტზე“ აქცენტირებს, რეალურად ამის საფასურს რიგითი მოქალაქეები იხდიან — სტუდენტები, რომლებსაც ევროპაში განათლების მიღება სურთ; ბიზნესმენები, რომლებიც პარტნიორებს ხვდებიან და ოჯახის წევრები, რომლებიც ემიგრანტ ახლობლებს აკითხავენ. ანტიდასავლური კურსი არ არის მხოლოდ აბსტრაქტული არჩევანი — ის კონკრეტულ ეკონომიკურ და სოციალურ დანაკარგებს ნიშნავს. ევროპელი დიპლომატების ნაწილს უკვე მოთმინება ეწურება იმ ქმედებების გამო, რასაც თბილისი კონსტრუქციული დიალოგის ნაცვლად სთავაზობს.
ბრიუსელში ამჟამად ორ გზას განიხილავენ: ვიზალიბერალიზაციის შეჩერებას ან ინდივიდუალურ სანქციებს. მიუხედავად იმისა, რომ ევროკავშირს არ სურს საქართველოს მოსახლეობის დასჯა, პოლიტიკური უმოქმედობის გაგრძელების შემთხვევაში, მათ სხვა ბერკეტი აღარ დარჩებათ.
ეს ყველაფერი ერთ მარტივ ჭეშმარიტებამდე დადის: ჩვენი ქვეყნის მომავალი ჩვენსავე არჩევანზეა დამოკიდებული. პოლიტიკა, რომელიც პარტნიორებს გვაშორებს, მხოლოდ იზოლაციასა და ეკონომიკურ სტაგნაციას გვიტოვებს. საბოლოო გადაწყვეტილება იანვრისთვის გახდება ცნობილი, მანამდე კი მთავარი კითხვა უცვლელია — რა ფასის გადახდა მოგვიწევს ჩვენივე არჩევანის გამო და გვიღირს თუ არა თავისუფალ გადაადგილებაზე უარის თქმა?