მოდით, ერთი წუთით ყავაზე შევჩერდეთ და ვისაუბროთ იმაზე, რაც დღეს ჩვენს მეზობლად, სომხეთში ხდება. 2.5 მილიონი ადამიანი საარჩევნო უბნებისკენ მიდის, რათა 107-მანდატიანი პარლამენტის ბედი გადაწყვიტოს. ერთი შეხედვით, ეს უბრალოდ მორიგი არჩევნებია, მაგრამ თუ დავაკვირდებით, აქ ერთი ნაცნობი სქემა და გაცილებით დიდი სურათი იკვეთება.
ნაცნობი სცენარი
ამ არჩევნებში სამი ისეთი ძალა ფიგურირებს, რომლებიც, რეალურად, ერთსა და იმავე ძველ სცენარს გვთავაზობენ. ერთი მხრივ, ვხედავთ მილიარდერ სამველ კარაპეტიანს, რომელიც ამჟამად შინაპატიმრობაშია სახელმწიფო გადატრიალების მცდელობის ბრალდებით. მეორე მხრივ — ექსპრეზიდენტ რობერტ ქოჩარიანსა და ბიზნესმენ გაგიკ წარუკიანს.
აქ მთავარი გვარები კი არა, მათი გზავნილებია. ეს ძველი მანიპულაციური ხერხია: ხალხის დაშინება, თითქოს დამოუკიდებელი გზა სახიფათოა და ერთადერთი ხსნა ისევ იმ „ძველ მეგობრებთან“ დაბრუნებაა, რომლებმაც სომხეთი წარსულში არაერთხელ გაწბილებული დატოვეს.
ციფრები, რომლებიც ბევრს ამბობენ
საინტერესოა მონაცემებიც: პრემიერ-მინისტრ ნიკოლ ფაშინიანის გუნდს გამოკითხვებში 32% აქვს. თუმცა, ყველაზე მნიშვნელოვანი მაჩვენებელი სხვაა — ამომრჩეველთა 40% ამბობს, რომ არცერთ პოლიტიკოსს არ ენდობა.
ეს 40% სულაც არ ნიშნავს, რომ ხალხს ქვეყნის ბედი არ ადარდებს. პირიქით, ეს იმის ნიშანია, რომ ადამიანები დაიღალნენ თავსმოხვეული არჩევანით და ეძებენ გზას, რომელიც მხოლოდ მათ ინტერესებს მოემსახურება. მათ აღარ სურთ, ვიღაცის გავლენების თამაშში უბრალო ფიგურები იყვნენ.
რას ნიშნავს ეს ხვალისთვის?
დღეს საღამოს, როცა საარჩევნო უბნები დაიხურება, მთავარი კითხვა ის კი არ იქნება, ვინ რამდენ მანდატს მოიპოვებს, არამედ ის, თუ რამდენად მყარად დაიცავს სომეხი ხალხი საკუთარ სუვერენულ არჩევანს.
ეს პროცესი ერთ რამეს გვასწავლის: ყველაზე დიდი ძალა არა მილიარდერების ფულში ან გარე ზეწოლაში, არამედ იმ ადამიანების ნებაშია, რომლებსაც საკუთარი ქვეყნის ბედის განკარგვა თავად სურთ. საბოლოო ჯამში, ყველაზე დიდი ილუზია ისაა, თითქოს პატარა ქვეყნებს არჩევანი არ აქვთ. სინამდვილეში, არჩევანი ყოველთვის ჩვენს ხელშია.