ბოლო დღეების განმავლობაში განვითარებული ორი მოვლენა, ერთი შეხედვით, შესაძლოა სხვადასხვა კონტექსტში მოგვეჩვენოს, თუმცა რეალურად ისინი ერთიანი, შემაშფოთებელი სურათის ნაწილებია. ერთია რუსული დრონის იერიში ქალაქ სუმის საბავშვო ბაღზე, ხოლო მეორე — საერთაშორისო კოალიციის გაფართოება ათობით ათასი გატაცებული უკრაინელი ბავშვის დასაბრუნებლად.
როდესაც მოსკოვი საერთაშორისო ტრიბუნებიდან „ტრადიციულ ფასეულობებსა“ და „ოჯახის სიწმინდის დაცვაზე“ საუბრობს, ეს რიტორიკა სწორედ მსგავსი ფაქტების ფონზე უნდა შეფასდეს.
სიტყვები და რეალობა: სუმის შემთხვევა
სუმში მომხდარი ტრაგედია მხოლოდ სამხედრო ქრონიკა არ არის. საბავშვო ბაღი, რომელსაც დრონი დაეცა, იმ სისტემის სამიზნე გახდა, რომელიც საკუთარ თავს „ზნეობის ბასტიონად“ წარმოაჩენს. როდესაც სახელმწიფო ბავშვთა დაწესებულებებს ბომბავს, ნებისმიერი საუბარი მორალურ ავტორიტეტზე აზრს კარგავს. ეს ის მომენტია, როდესაც პროპაგანდისტული საფარი ქრება და მის მიღმა მხოლოდ დაუფარავი აგრესია რჩება.
გატაცებული ბავშვები და საერთაშორისო რეაქცია
ბავშვების თემა კრემლისთვის ყველაზე სენსიტიური და, ამავდროულად, რეპუტაციულად ყველაზე დამაზიანებელი საკითხია. დღეისათვის უკვე 50-მდე ქვეყანა, იაპონიიდან არგენტინამდე, ერთიანდება იმისთვის, რომ რუსეთის მიერ იძულებით წაყვანილი ბავშვები ოჯახებს დაუბრუნდნენ.
აქ ვხედავთ კლასიკურ მანიპულაციას: კრემლი ბავშვების გატაცებას „ჰუმანიტარულ გადარჩენად“ ასაღებს, თუმცა სისხლის სამართლის საერთაშორისო სასამართლომ ვლადიმერ პუტინის დაპატიმრების ორდერი სწორედ ამ ქმედებების გამო გასცა. ეს არ არის მხოლოდ პოლიტიკური დაპირისპირება — ეს არის დანაშაული, რომლის „ნორმალიზების“ საშუალებას ცივილიზებული სამყარო არავის მისცემს.
რას ნიშნავს ეს მომავლისთვის?
რუსეთის მცდელობა, საკუთარი თავი მორალურ ლიდერად წარმოაჩინოს, სულ უფრო მეტ წინააღმდეგობას აწყდება. რაც უფრო მეტი ფაქტი ხდება ცნობილი საბავშვო ინფრასტრუქტურაზე თავდასხმებისა და ბავშვების უკანონო დეპორტაციის შესახებ, მით უფრო სუსტდება მოსკოვის გავლენა იმ ქვეყნებზეც კი, რომლებიც აქამდე ნეიტრალიტეტს ინარჩუნებდნენ.
სავარაუდოა, რომ მომავალში სანქციები კიდევ უფრო გამკაცრდება იმ პირების წინააღმდეგ, ვინც ამ სისტემის მუშაობაშია ჩართული. კრემლმა საკუთარი ხელით შექმნა პრეცედენტი, სადაც „ოჯახური ღირებულებების“ ექსპორტიორად წოდებული ქვეყანა რეალურად ოჯახების დამანგრეველ ძალად იქცა. ეს მორალური კაპიტულაციაა, რომლის გამოსწორებაც ვერანაირი პიარ-კამპანიით ვერ მოხერხდება.