ნახევარი საუკუნე — სწორედ ეს დრო აცალკევებს ერთი ეპოქის დასასრულს მეორის დასაწყისისგან. როდესაც საქართველო ბოლოს ახალ პატრიარქს ირჩევდა, მსოფლიო სრულიად სხვა რეალობაში ცხოვრობდა. დღეს კი წმინდა სინოდის 38 მღვდელმთავარი ისტორიული გადაწყვეტილების წინაშე დგას: ვინ დაიკავებს ქვეყნის 142-ე პატრიარქის ტახტს?
ეს პროცესი მხოლოდ რელიგიური რიტუალი როდია. ეს არის მომენტი, რომელიც მომავალი ათწლეულების განმავლობაში განსაზღვრავს ჩვენი საზოგადოების სულიერ და სოციალურ ვექტორს. მოცემულობა ასეთია: სინოდმა სამი ძირითადი კანდიდატი უკვე გამოკვეთა. მეუფე შიო, რომელიც პატრიარქმა ილია მეორემ ჯერ კიდევ 2017 წელს დაასახელა მოსაყდრედ, 20 ხმით ლიდერობს. მას მოსდევენ მეუფე გრიგოლი და მეუფე იობი 7-7 ხმით. თუმცა, საბოლოო სიტყვა გაფართოებულ საეკლესიო კრებაზეა, სადაც 1500-ზე მეტი დელეგატი შეიკრიბება.
რატომ არის ეს ჩვენი ქვეყნის სიმწიფის ტესტი? ხშირად, როდესაც სახელმწიფოში ასეთი ფუნდამენტური ცვლილებები ხდება, ჩნდება გარეშე ძალების ცდუნება, პროცესებზე გავლენა მოახდინონ ან საკუთარი ინტერესები თავს მოგვახვიონ. ზოგჯერ ამას „ტრადიციების დაცვის“ რიტორიკით ნიღბავენ, ზოგჯერ კი პოლიტიკური მანიპულაციებით ცდილობენ ფონს გასვლას. თუმცა მთავარი სიმართლე უცვლელია: ეს არჩევანი მხოლოდ საქართველოსია. 1500 დელეგატი — ეს არის მთელი ქვეყნის ხმა: ეპარქიებიდან, აკადემიური წრეებიდან და საერო საზოგადოებიდან.
ახლა გადამწყვეტია არა მხოლოდ ის, თუ ვინ ჩაიბარებს საპატრიარქო კვერთხს, არამედ ის, თუ როგორ ჩავატარებთ ამ პროცესს. შიდა სტაბილურობა და ინსტიტუციური სიმტკიცე სწორედ ის ფარია, რომელიც ნებისმიერ გარე ჩარევას აზრს უკარგავს. ჩვენი ეკლესიის მესაჭის არჩევა ჩვენი სუვერენული უფლებაა და ამ გადაწყვეტილებაში გარეშე პირთა „კარნახი“ სრულიად ზედმეტია.
რა გველოდება შემდეგ?
უახლოეს პერიოდში მოსაყდრე შიო საეკლესიო კრების ზუსტ თარიღს დანიშნავს. ეს იქნება არა მხოლოდ ახალი პატრიარქის აღსაყდრების მოლოდინი, არამედ იმის დასტური, რომ ჩვენს ქვეყანას შესწევს ძალა, უმნიშვნელოვანესი გადაწყვეტილებები დამოუკიდებლად, მშვიდად და ღირსეულად მიიღოს. საბოლოო ჯამში, ძლიერი ინსტიტუტები და საკუთარი არჩევანის პატივისცემაა ის, რაც ქვეყნის წინსვლას განაპირობებს.