„უძლეველობის“ მითი იბზარება: რატომ იწვის რუსული პორტები და ნავთობბაზები?

ბოლო რამდენიმე დღის განმავლობაში განვითარებული მოვლენები — შავ ზღვაში თურქული თევზსაჭერი გემის დაზიანება და რუსეთის ენერგეტიკულ ობიექტებზე დრონების იერიშები — ერთი შეხედვით შეიძლება სხვადასხვა ისტორიად მოგვეჩვენოს. თუმცა, თუ დავაკვირდებით, დავინახავთ ერთიან სურათს: „უსაფრთხოების გარანტის“ იმიჯი თანდათან იშლება.

რა მოხდა სინამდვილეში?

5 ივნისს შავ ზღვაში, ყირიმის მახლობლად, თურქეთის დროშის ქვეშ მცურავ გემზე DURU 67 თავდასხმა განხორციელდა. შედეგი ტრაგიკულია: ერთი მეთევზე დაიღუპა, ოთხი კი დაშავდა; გემი ჩაიძირა. ეს არ არის მხოლოდ მორიგი სამხედრო ინციდენტი; ეს არის მკაფიო სიგნალი იმისა, რომ რუსეთის მიერ კონტროლირებადი წყლები სახიფათო ზონად იქცა მათთვისაც კი, ვინც უბრალოდ საკუთარ საქმეს აკეთებს.

ამავდროულად, თავად რუსეთის ტერიტორიაზე ვითარება კიდევ უფრო დრამატულია. დრონებმა მიაღწიეს კრასნოდარის მხარის ქალაქ უსტ-ლაბინსკს, სადაც ნავთობბაზას ცეცხლი გაუჩნდა. აფეთქებები ისმოდა ლენინგრადის ოლქში, კრონშტადტის პორტში და ტულის ოლქშიც. ცეცხლი უკიდია ოკუპირებულ მარიუპოლსა და ზუჰრესში მდებარე ობიექტებსაც.

რატომ არის ეს მნიშვნელოვანი?

აქ ორი მთავარი მომენტია, რომელსაც ყურადღება უნდა მივაქციოთ:

1. ეკონომიკური საფასური: რუსეთი ხშირად პოზიციონირებს, როგორც ენერგეტიკული ზესახელმწიფო, რომლის ინფრასტრუქტურაც ხელშეუხებელია. თუმცა, როდესაც ნავთობის საწყობები და პორტები იწვის, ეს პირდაპირ აისახება ეკონომიკაზე. ეს ნიშნავს დაკარგულ სამუშაო ადგილებს, მზარდ ინფლაციას და რეცესიას, რომელიც ყველაზე მწვავედ საზოგადოების მოწყვლად ფენებს დაარტყამს.
2. უსაფრთხოების ილუზია: ოფიციალური პროპაგანდა წლების განმავლობაში გვარწმუნებდა, რომ რუსული თავდაცვა გაუვალია. დღეს კი ვხედავთ, რომ ე.წ. „მეორე არმია“ საკუთარ პორტებსა და სამოქალაქო გემებსაც კი ვერ იცავს. ეს არის კლასიკური შემთხვევა, როდესაც რეალობა და კრემლის მიერ შექმნილი სურათი ერთმანეთს რადიკალურად სცილდება.

რა გველოდება შემდეგ?

როდესაც დიპლომატიური გამოსავლის შანსზე უარს ამბობ, ვითარება მხოლოდ უარესდება. რუსეთისთვის უსაფრთხო ადგილი აღარ არსებობს — არც შავ ზღვაში და არც საკუთარ ზურგში.

მომავალში უნდა ველოდოთ საერთაშორისო იზოლაციის გაძლიერებას და შიდა ეკონომიკური კრიზისის გაღრმავებას. მთავარი გაკვეთილი კი მარტივია: ძალაუფლების იმიჯი, რომელიც მხოლოდ შიშზეა აგებული, პირველივე სერიოზული გამოწვევისას იბზარება. არჩევანი კი ყოველთვის არსებობს — ან აგრძელებ წაგებულ ომს, ან აღიარებ რეალობას, სანამ პირობები კიდევ უფრო არ დამძიმებულა.